Sezon saneczkowy startuje już za trzy tygodnie, a Polska reprezentacja jest w totalnej rozsypce. W ostatnich dniach zawieszeni w prawach zawodników zostali czołowi reprezentanci: Wojciech Chmielewski, Michał Gancarczyk oraz Klaudia Domaradzka.
Inna zawodniczka ma problemy ze zdrowiem, więc obecnie nie mamy tak naprawdę kadry A w saneczkarstwie. Zresztą nawet gdyby nie zawieszenia, to zawodnicy tuż przed sezonem są do niego zupełnie nieprzygotowani.
Wielka dyskusja na temat organizacji polskich sportów zimowych, która odbyła się po igrzyskach w Mediolanie-Cortinie, nie przyniosła żadnych efektów. Na starcie nowego sezonu sytuacja wydaje się jeszcze gorsza.
Mateusz Puka, WP SportoweFakty: Już za trzy tygodnie początek sezonu Pucharu Świata w saneczkarstwie, a pani właśnie dowiedziała się, że wraz z dwoma innymi zawodnikami została zawieszona w prawach reprezentantki Polski. Co się dzieje?
Klaudia Domaradzka, ósma zawodniczka igrzysk w Mediolanie-Cortinie w sztafecie saneczkarskiej: Nie mogliśmy dłużej godzić się na to, jak nas traktowano. Wraz z Wojciechem Chmielewskim i Michał Gancarczykiem w trakcie pierwszego zgrupowania w Norwegii napisaliśmy pismo do władz Polskiego Związku Sportów Saneczkowych, w którym opisaliśmy, jak nieprofesjonalnie zostało przeprowadzone zgrupowanie i odmówiliśmy wyjazdu na kolejny obóz ze względu na strach o własne zdrowie i bezpieczeństwo. Związek zamiast odpowiedzieć merytorycznie na nasze uwagi, postanowił nas zawiesić. Obecnie nie mamy więc kadry. Dostaliśmy również decyzje, że planowane jest zawieszenie naszych stypendiów.
ZOBACZ WIDEO: Polak zadziwił świat! Coś takiego się nie zdarza
Jakie macie teraz plany?
Wysłaliśmy już listy do ministerstwa sportu i Instytutu Sportu z prośbą o pomoc. Opisaliśmy bardzo szczegółowo, jak jesteśmy traktowani i co uniemożliwia normalne i bezpieczne przygotowania do sezonu. Zależy nam przede wszystkim na tym, żeby ktoś przyjrzał się tej sprawie i pomógł znaleźć rozwiązanie. Nie chcemy rezygnować ze sportu. Chcemy nadal trenować i reprezentować Polskę, ale potrzebujemy odpowiednich warunków do przygotowań oraz reakcji na nasze obawy. Jeśli to nie pomoże, to pogodzę się z końcem kariery i poszukam innej pracy. Może to będzie nawet łatwiejsze niż nieprzespane noce i samodzielna walka z działaczami.
A co z przygotowaniami do sezonu?
Trenuję obecnie pod okiem naszego trenera motorycznego Nitaja Stelmacha, który przygotowywał nas do igrzysk w Mediolanie-Cortinie. Niestety, tegoroczne przygotowania są dalekie od tego, jak powinny wyglądać przygotowania zawodnika na tym etapie sezonu. Do tej pory mieliśmy tak naprawdę jedno zgrupowanie, podczas którego trenowaliśmy na torze. W sumie mam zaliczone około 30 ślizgów, a na tym etapie przygotowań powinnam mieć ich już przynajmniej sto. Jednak nie to jest największym problemem.
A co?
Po poprzednim sezonie funkcję trenera kadry powierzono Dawidowi Kupczykowi, który ma wiedzę i doświadczenie związane z bobslejami, jednak niestety nie przekłada się to bezpośrednio na wiedzę o saneczkarstwie. To dwie zupełnie różne dyscypliny, które wymagają innej specyfiki przygotowania zarówno pod względem technicznym, jak i szkoleniowym. Już podczas pierwszego zgrupowania pojawiło się wiele sytuacji, które pokazały nam, że brakuje odpowiedniego przygotowania do pracy z zawodnikami w naszej dyscyplinie.
Co się działo na pierwszym zgrupowaniu w Lillehammer?
Na miejscu zorientowaliśmy się, że poza podstawowym sprzętem nie dojechały żadne dodatkowe elementy, jak śruby czy gumy. Naszego nowego mechanika też nie było, bo tuż przed wyjazdem wypadły mu jakieś prywatne sprawy i musiał wrócić na Słowację. Gdy wyjęliśmy sanki, to okazało się, że nikt nad nimi nie pracował przez całe lato. O ile dla mnie nie była to najgorsza wiadomość, to okazało się, że sprzęt chłopaków nie był odpowiednio przygotowany do jazdy w rynnie. Wykorzystywali wcześniej inne płozy, przeznaczone do treningów na wieży sztucznie mrożonej, gdzie osiąga się prędkości około 20 km/h, a nie do zjazdów na torze, gdzie jedziemy nawet 140 km/h. Ostatecznie Wojtek zdecydował się na dwie próby, ale po nich stwierdził, że sanki nie trzymają się lodu i nie ma nad nimi odpowiedniej kontroli. Był to sprzęt, który nie nadawał się do ślizgów w rynnie, a jedynie do trenowania startów. Zakładamy go, by nie niszczyć docelowych płóz.
Czy chce pani powiedzieć, że jadąc do Norwegii na kluczowe zgrupowanie przed sezonem, ktoś zapomniał sprawdzić, czy sprzęt w ogóle nadaje się do treningu?!
Brzmi to szokująco, ale tak było. Wojtek już wiedział, że nic z tego nie będzie, ale spróbował zjechać dwa razy. Po drugiej próbie był wściekły, bo sanki nie trzymały się lodu, nie miał nad nimi kontroli i uznał, że jazda na takim sprzęcie jest zbyt niebezpieczna. A mówimy o zawodniku, który ma ogromne doświadczenie w jeździe i potrafi zjechać dosłownie na wszystkim.
Jak na to wszystko zareagował trener Kupczyk?
Od początku uważał, że przygotowanie sprzętu nie leży w jego kompetencjach i powinny się tym zajmować inne osoby. Nie miało dla niego znaczenia, że w innych reprezentacjach to właśnie trenerzy szykują sprzęt i dbają o szczegóły. Do tej pory w kadrze za wszystko odpowiadał trener Marek Skowroński, który szykował nam sprzęt na strychu w swoim domu. To właśnie zadanie trenerów i mechaników, oczywiście przy współpracy z zawodnikami, którzy również znają swój sprzęt i mogą pomagać w przygotowaniu. Tak wyglądała nasza wcześniejsza współpraca z trenerem Markiem Skowrońskim. Wiedzieliśmy, kto za co odpowiada, wspólnie pracowaliśmy nad sprzętem i mogliśmy liczyć na odpowiednie wsparcie.
Nikt na miejscu nie był w stanie wam pomóc?
W Lillehammer obecna była także reprezentacja Niemiec, a że mocno z nimi współpracujemy, to Wojtek Chmielewski faktycznie poszedł do znanego nam mechanika. Gdy on zobaczył te sanki, to najpierw głośno się roześmiał, ale potem nie było mu już wesoło. To on przygotował nie tak dawno kompletne sanki dla chłopaków i mocno się wściekł, że jego praca została zmarnowana. Gdy Wojtek spytał, co ma teraz zrobić, usłyszał w odpowiedzi, że może spróbować podłożyć paski, które miały sprawić, że sanki będą bardziej stabilne, ale to i tak nic nie da.
Potem było już normalnie?
Mam wrażenie, że słowo normalnie nie pasuje w ogóle do naszej sytuacji. Mam wrażenie, że ostatnio nic nie jest normalne.
Czy poza problemami ze sprzętem, udało się pani skorzystać ze zgrupowania?
Podczas całego zgrupowania nie otrzymałam od trenera żadnej merytorycznej informacji dotyczącej mojej jazdy. Dawid Kupczyk w hotelu przed wyjazdem na tor zastanawiał się nawet, czy ma brać krótkofalówkę, bo przecież "i tak nic nam nie przekaże". Byliśmy przyzwyczajeni do zupełnie innego trybu pracy. Trener Marek stał przy torze i po każdym ślizgu analizował każdy nasz błąd.
To co podczas treningów robił wasz nowy trener?
Nagrywał nasze ślizgi telefonem. Samo nagrywanie nie jest oczywiście niczym złym, ale problem polegał na tym, że później nie było wspólnej analizy tych nagrań ani konkretnych wskazówek dotyczących naszej jazdy. Nie było żadnych uwag ani w trakcie treningu, ani tuż po nim. Dochodziło do sytuacji, w których spotykałyśmy się z chłopakami po treningach w pokoju i sami próbowaliśmy analizować nasze zjazdy. Widzieliśmy, co się dzieje, a przecież to my później musimy samodzielnie wykonać kolejny zjazd, poprawiać błędy i w przypadku uzyskania słabych wyników tłumaczyć się z nich.
Czy próbowaliście rozmawiać o waszych wątpliwościach z trenerem?
Tak, rozmawialiśmy i przedstawialiśmy nasze zastrzeżenia i cały czas słyszeliśmy to samo - sprzęt to nie jest jego kompetencja i on nam w tym nie pomoże. Co do informacji technicznych, to wszyscy mamy świadomość, że nie jest w stanie powiedzieć nam nic poza tym, co otrzymujemy od niemieckich trenerów. Dawid ma doświadczenie w bobslejach, ale nie oznacza to automatycznie, że może przełożyć tę wiedzę na saneczkarstwo. To zupełnie inna specyfika dyscypliny, inne obciążenia i inne wymagania techniczne.
Nie brzmi to dobrze...
Podczas zgrupowania w Norwegii z trenerem wyszła zresztą jeszcze jedna problematyczna sytuacja, która moim zdaniem jest chyba największym skandalem.
Co ma pani na myśli?
Trener od kilku tygodni doskonale wiedział, że jedna z zawodniczek nie miała aktualnych badań lekarskich dopuszczających ją do uprawiania sportu. Były to poważne zastrzeżenia zdrowotne, a mówimy przecież o sporcie, w którym osiągamy prędkości nawet 140 km/h. Trener to zlekceważył, powołał ją na zgrupowanie, na którym przywiózł jej suplement, który miał jej pomóc. Wiedzieli o tym w związku, a sprawa stanęła na ostrzu noża, gdy podnieśliśmy ten temat na zgrupowaniu. Zawodniczkę odesłano na następny dzień samolotem do domu. Czy to jest normalne?! Zresztą ta zawodniczka do dzisiaj nie ma zgody na starty i chyba dzięki temu uniknęła zawieszenia.
Po igrzyskach w Mediolanie-Cortinie cała Polska dowiedziała się o gigantycznych zaniedbaniach sprzętowych w kadrze saneczkarskiej. Czy naprawdę nic się nie zadziało w tej sprawie?
Na ten sezon naszym mechanikiem został Słowak Józef Ninis, czyli zawodnik, z którym jeszcze rok temu rywalizowaliśmy podczas zawodów. Nasze wątpliwości dotyczą przede wszystkim jego doświadczenia w pracy z konstrukcjami, na których jeździmy. Do tej pory korzystał ze sprzętu opartego na zupełnie innych, rosyjskich technologiach, podczas gdy my od lat jeździmy na sankach niemieckich producentów. Dodatkowo pojawiały się problemy z jego dostępnością. Miał być z nami podczas zgrupowania w Norwegii, ale ostatecznie nie przyjechał z powodu prywatnych spraw.
Czy wobec takich zarzutów dalsza wasza współpraca z trenerem jest jeszcze w ogóle możliwa?
Mówię to nie dlatego, że nie lubię trenera Kupczyka. To nie jest żadna zemsta. Problemem jest to, że choć mamy trenera, to do tej pory nie miał on okazji do pracy w saneczkarstwie, czego ma pełną świadomość.
Jakie to ma skutki dla was?
Nie mamy możliwości rozwoju, a przecież o to chodzi w wyczynowym sporcie. Podporządkowałam całe swoje życie sportowi. Byłam na dwóch ostatnich zimowych igrzyskach, Polska zainwestowała w mój rozwój spore pieniądze, a dziś to wszystko jest marnowane. Chcę zawalczyć jeszcze o swoją karierę. Nie mogę jednak zaakceptować sytuacji, w której brakuje odpowiedniego wsparcia szkoleniowego, a nasze obawy dotyczące bezpieczeństwa pozostają bez merytorycznej odpowiedzi.
A jak wyglądają obecnie wasze relacje ze związkiem?
Od marca, czyli od zakończenia poprzedniego sezonu, praktycznie nie mieliśmy kontaktu ze związkiem. Jako zawodnicy nie dostaliśmy żadnej oficjalnej informacji o wyborze nowego trenera. Nowy trener skontaktował się z nami dopiero tydzień przed pierwszym zgrupowaniem w Spale, które nie było uwzględnione w dotychczasowym harmonogramie zgrupowań. W moim przypadku był to jeden telefon, wykonany z nieznanego mi numeru. Później, kiedy pojawiły się problemy, skierowaliśmy do związku pisma, w których szczegółowo opisaliśmy nasze obawy i niejasności dotyczące organizacji oraz sposobu prowadzenia szkolenia. Do dziś nie otrzymaliśmy na nie merytorycznej odpowiedzi.
Za trzy tygodnie początek sezonu. Co będzie dalej z polskim saneczkarstwem?
To nie pytanie do mnie. My jesteśmy gotowi, chcemy trenować, ale musi to być uporządkowane i podlegać jakimś podstawowym zasadom. Uprawiamy zbyt skomplikowany i niebezpieczny sport, by działać w takim chaosie jak do tej pory.
Rozmawiał Mateusz Puka, WP SportoweFakty