Prof. Michał Pędziwiatr i dr Mateusz Wierdak pomagali rannym w strzelaninie w Krakowie · TVN24 · El Autómata
Lunes, 16 de noviembre de 2026
Portada de las 21:50
Todos los periódicos y la radio, en unoEscrito por IA a partir de 18 medios · Cómo se hace
Edición Polonia
TVN24 · texto original
Prof. Michał Pędziwiatr i dr Mateusz Wierdak pomagali rannym w strzelaninie w Krakowie
Jesteśmy przyzwyczajeni do dramatycznych obrażeń, chociaż z tak dramatyczną sytuacją jak wczoraj mieliśmy do czynienia po raz pierwszy - mówi w rozmowie z tvn24.pl prof. Michał Pędziwiatr, chirurg, który w sobotę razem z kolegą Mateuszem Wierdakiem udzielił pierwszej pomocy policjantom rannym w strzelaninie i napastnikowi.
Prof. Michał Pędziwiatr o akcji pomocy ofiarom strzelaniny w Krakowie
Źródło zdj. gł.: TVN24
Jesteśmy przyzwyczajeni do dramatycznych obrażeń, chociaż z tak dramatyczną sytuacją jak wczoraj mieliśmy do czynienia po raz pierwszy - mówi w rozmowie z tvn24.pl prof. Michał Pędziwiatr, chirurg, który w sobotę razem z kolegą Mateuszem Wierdakiem udzielił pierwszej pomocy policjantom rannym w strzelaninie i napastnikowi.
Sobotnia strzelanina w Krakowie zakończyła się wymianą ognia między sprawcą a dwoma policjantami na skrzyżowaniu ulic Dietla i Stradomskiej. Zarówno funkcjonariusze, jak i napastnik, odnieśli obrażenia. Na pomoc ruszyło dwóch chirurgów, którzy akurat byli w pobliżu. To prof. Michał Pędziwiatr i dr Mateusz Wierdak, na co dzień związani ze Szpitalem Uniwersyteckim w Krakowie.
Zuzanna Kuffel, tvn24.pl: Bał się pan profesor wczoraj o swoje życie?
Prof. dr hab. n. med. Michał Pędziwiatr, kierownik II Katedry Chirurgii UJ, Kierownik Oddziału Klinicznego Chirurgii Ogólnej, Onkologicznej, Metabolicznej i Stanów Nagłych w Szpitalu Uniwersyteckim w Krakowie: Może zabrzmi to trochę kowbojsko, ale wszystko działo się tak szybko, że za bardzo nie było na to czasu. Z kolegą chirurgiem byliśmy na obiedzie z naszymi rodzinami. Strzelaninę jako pierwszy zauważył mój syn. Po chwili napastnik już leżał na ziemi skutecznie raniony przez policjantów. Wszystko działo się na bardzo ruchliwym skrzyżowaniu, gdzie przemieszcza się mnóstwo osób. Gdyby policjanci nie powstrzymali zamachowca, byłoby znacznie więcej ofiar. Bez większego zastanowienia ruszyliśmy z kolegą na pomoc poszkodowanym. Lekarzem się jest, a nie bywa. Poza tym, gdybyśmy to my tam leżeli, też chcielibyśmy, żeby ktoś nas ratował.
Co zastaliście, kiedy już byliście przy poszkodowanych?
Było tam łącznie czterech rannych z ranami postrzałowymi klatki piersiowej i brzucha - dwóch policjantów, napastnik i jeszcze jedna osoba. Mój kolega - Mateusz Wierdak - uratował życie jednemu z policjantów, ponieważ od razu, nie mając jeszcze do dyspozycji żadnych opatrunków czy nawet rękawiczek, gołymi rękami tamował krwawienie z jego brzucha.
Ja wykonywałem wiele telefonów. Dzwoniłem do lekarzy z różnych szpitali, żeby przygotowali blok operacyjny na przyjazd pacjentów z określonymi obrażeniami. Wiedzieliśmy już, że obrażenia, jakie mają ranni, to nie coś, co każdy szpital jest w stanie zaopatrzeć. Jestem wdzięczny dyspozytorowi, że nas posłuchał, i faktycznie kierował pacjentów do różnych placówek zgodnie z naszą rekomendacją. Uraz klatki piersiowej jednego z policjantów był na tyle skomplikowany, że miałby znacznie mniejsze szanse na przeżycie, gdyby przewieziono go do innego szpitala niż do szpitala im. Jana Pawła II.
Prof. Pędziwiatr i dr Wierdak pomogli rannym w strzelaninie
Mówi pan profesor o policjancie, który na nagraniu krążącym od wczoraj po internecie, najpierw strzela do napastnika, a potem sam pada?
Tak. Miał uraz żyły podobojczykowej. Na miejscu zdarzenia widzimy tylko ranę wlotową i wylotową i możemy na podstawie znajomości anatomii próbować wyobrazić sobie, jakie struktury kula mogła uszkodzić, koziołkując w ciele. Jednak dopiero w szpitalu dowiadujemy się, z czym dokładnie mamy do czynienia. Ran postrzałowych nie można bagatelizować, nawet jeżeli na początku wydaje się, że nie jest tak źle. Jedna mała kuleczka może w środku zrobić masakrę.
Chciałbym jednak wyraźnie zaznaczyć, że policjanci powstrzymali napastnika we dwójkę. Nie zapominajmy o drugim z nich, który chwilę wcześniej został postrzelony z karabinu w taki sposób, że nie był już w stanie wstać i dalej prowadzić akcji.
Poza bohaterami i przechodniem, ranny był też napastnik. Jakie to uczucie ratować zamachowca?
Jako lekarze nie myślimy takimi kategoriami. Odpowiednie organy przeprowadzą śledztwo w tej sprawie i wymierzą temu człowiekowi karę. Dla nas pacjent to pacjent, a priorytet ma ten, który ma najcięższe obrażenia. Zamachowiec faktycznie miał ich sporo. Był operowany w Szpitalu Uniwersyteckim, w którym pracuję.
Warto podkreślić, że jak tylko pojawiły się informacje o strzelaninie, do każdego szpitala w Krakowie zgłosił się do dodatkowy personel, który tego dnia miał wolne popołudnie - pielęgniarki, anestezjolodzy, chirurdzy. W Szpitalu Uniwersyteckim jednocześnie w sobotnie popołudnie odbywało się sześć operacji. Nie byłoby to możliwe, gdyby lekarze nie zgłosili się do pomocy w dzień, kiedy nie mieli dyżuru.
Pan też wczoraj operował rannych?
Wiem, że takie informacje krążą w internecie, ale nie jest to prawda. Tak, z miejsca zdarzenia pojechałem do szpitala w razie gdybym był potrzebny, ale operowali moi koledzy z zespołu we współpracy z naczyniowcem i ortopedami. Wieczór spędziłem na komisariacie, zeznając.
Ma pan profesor poczucie, że z kolegą zrobiliście coś niezwykłego?
Czytałem już komentarze, że wcale nie i że w sumie to zwykły ratownik zrobiłby to samo, co my. To prawda, może ratownicy poradziliby sobie nawet lepiej niż my. Tyle że na przyjazd ratowników czekaliśmy kilkanaście minut. Karetki najpierw pojechały do rannych na Rynek Główny. My - z dużą pomocą obecnych na miejscu policjantów, bo kłamstwem jest to, że ich tam nie było - skupiliśmy się na tamowaniu krwawień i przygotowaniu rannych do transportu.
To był pana profesora pierwszy kontakt z ranami postrzałowymi?
W Szpitalu Uniwersyteckim prowadzimy dyżur urazowy dla całego województwa, więc często przywożeni są do nas pacjenci z urazami wielonarządowymi, na szczęście stosunkowo rzadko są to rany postrzałowe, ale takie też się zdarzają. Jesteśmy przyzwyczajeni do dramatycznych obrażeń, chociaż z tak dramatyczną sytuacją jak wczoraj mieliśmy do czynienia po raz pierwszy. Zachowaliśmy zimną krew i pomogliśmy, bo od tego jesteśmy. Ja jednak nie czuję się bohaterem. Bohaterami są policjanci i jako ojciec czwórki dzieci, które stały po drugiej stronie ulicy, jestem im ogromnie wdzięczny za to, co zrobili.