Sztab Igi Świątek poinformował 1 listopada, że nasza najlepsza tenisistka nie zgłosi się tym razem do United Cup, turnieju, który wygrała w 2026 z reprezentacją Polski. Tym razem Iga będzie przygotowywała się do Australian Open przez grę w turnieju WTA 500 w Brisbane, a nie w United Cup.
Trener Francisco Roig tak to tłumaczy ”Przeglądowi Sportowemu”: "Przy podejmowaniu tej decyzji kierowaliśmy się przede wszystkim planem przygotowań i kalendarzem startów, szczególnie w kontekście Australian Open. Oznacza to, że Iga nie wystąpi w United Cup. Wiem, jak wiele znaczyły dla niej występy w tym turnieju w ostatnich latach. Reprezentowanie Polski zawsze było i nadal jest dla niej bardzo ważne".
To decyzja rozczarowująca ze względu na dobre wspomnienia - Iga grała w United Cup nieprzerwanie od 2023 roku i bardzo ten format chwaliła - ale w jakimś sensie zrozumiała, skoro wiemy już o zgłoszeniu do tego turnieju Mai Chwalińskiej. Reguły United Cup są takie, że grać powinna rakieta nr 1 w składzie danego kraju, więc Iga grałaby kosztem Mai i na odwrót. Prawdziwy niedosyt dotyczący gry Igi w barwach narodowych nie łączy się z United Cup, tylko Billie Jean King Cup.
W rozgrywkach BJKC jak najbardziej jest miejsce dla obu najlepszych rakiet Polski. Maja Chwalińska zgłosiła się też tutaj i będzie gwiazdą meczu ze Szwedkami, który zostanie rozegrany 20-21 listopada we Włocławku. Igi Świątek tam zabraknie.
Stawką jest awans do fazy Qualifiers, rozgrywanej wiosną, stamtąd dopiero można awansować dalej do finałów BJKC. Ale tu nawet nie o stawkę chodzi, tylko o szansę na wielkie święto polskiego kibica tenisa, jakim mógł się stać mecz we Włocławku. Odkrycie roku, finalistka Roland Garros, w jednej drużynie u boku królowej Roland Garros.
ZOBACZ WIDEO: Rosja wraca do sportu. "Polska przegrała"
W reprezentacji się w ostatnich miesiącach rozmijały, bo gdy Iga grała w BJKC rok temu w listopadzie, to Mai nie było w składzie, a wiosną w meczu Qualifiers z Ukrainą była Maja, a zabrakło Igi. Nieobecność Świątek we Włocławku, a potem w United Cup oznacza, że najlepsza polska tenisistka przez ponad rok nie rozegra żadnego meczu dla polskiej reprezentacji.
Napastnik pod ostrzałem
Piszę o tym, bo uderza mnie, jak złośliwe i ostre komentarze, nie tylko kibiców, także kolegów z branży, były kierowane pod adresem Roberta Lewandowskiego, gdy okazało się, że nie zostanie z kadrą podczas ostatniego meczu eliminacji mistrzostw Europy 2028, w którym nie mógłby zagrać z uwagi na karę za dwie żółte kartki. Piłkarza krytykowano, że woli wrócić do USA.
Robert poleciał, zagrał w meczu drużyny klubowej. Ten mecz w terminarzu kolidował ze spotkaniem reprezentacji. Jeszcze zanim zgrupowanie na dobre się rozpoczęło, już podniosła się wrzawa: co wybierze Lewandowski. Polskę czy Chicago?
Wreszcie uspokoił, powiedział, że Polskę, że będzie na zgrupowaniu i zagra tyle meczów, do ilu wystawi go trener.
Później okazało się, że w ostatnim spotkaniu nie może wystąpić, więc wrócił. Słusznie, bo nawet ten przyjazd na kadrę dobitnie pokazał, jak wielkie trudności ma z aklimatyzacją. Gdy pokonuje się pół świata, kłopoty z przystosowaniem są naturalne, dlatego rozumiem, że wolał szybciej - skoro to możliwe - być w Chicago, skoro w Bośni i Hercegowinie i tak by nie zagrał.
Ale i za tę, wydawałoby się racjonalnie wytłumaczalną postawę, dostało się Robertowi. Że jak tak można zostawiać kadrę. Tak jakby Robert opuścił nastolatków bez opieki.
Mało tego. Są tacy, którzy uważają, że polski napastnik specjalnie popełniał faule, by dostać te żółte kartki i wrócić do USA - czyli, czytaj: zagrać i dla kadry, i dla klubu. To oczywiście spekulacje, spiskowe teorie, w które trudno mi uwierzyć z jednego, zasadniczego powodu. Nie fauluje się na żółtą kartkę celowo na ponad 45 minut przed końcem meczu. Bo wtedy trener zawsze ma dylemat, czy nie ściągnąć tego zawodnika z boiska, bo w razie kolejnej kartki, zostanie wyrzucony z boiska przez sędziego, a drużyna osłabiona.
Gdyby Lewandowski celowo chciał dostać tę kartkę, mógłby to zrobić już po tym, gdy ustrzelił hat-tricka, a wygrana z Rumunią (6:0) była pewna. To, że zarobił ją przed przerwą wydaje się przypadkowe, bo nierozsądne.
Iga, rzecz jasna, nie uchyla się jakoś specjalnie często od występów w kadrze, jak choćby Hubert Hurkacz w Pucharze Davisa (ale szkoda, że dla naszej wybitnej dwójki najczęstszą motywacją gry w reprezentacji są obowiązkowe mecze, które trzeba mieć, by móc kwalifikować się do igrzysk olimpijskich).
"Lewy", co jeszcze musisz zrobić?
Nie chcę w żadnym stopniu piętnować Igi za jej ostatnie reprezentacyjne decyzje. Z tą dotyczącą United Cup trudno w sumie polemizować. Skoro jest już zgłoszona Chwalińska, to w australijskim WTA500 w Brisbane Iga będzie mogła spędzić więcej minut na korcie niż w meczu reprezentacji. Choć ani sztab kadry, ani sztab Igi tak tej decyzji nie argumentowali. Szkoda bardziej Włocławka i szansy ponownego zobaczenia Igi w reprezentacyjnym stroju u boku Mai. Ale najbardziej chodzi mi o to, jak jednak skrajnie różne są oceny zachowań naszych największych gwiazd sportu.
Robertowi się dostało, pół kraju roztrząsało jego decyzję, analizowało i stawiało tezy, choć piłkarz - inaczej niż Iga - stawił się na zgrupowanie, miał wielki wkład w pokonanie Rumunii, a w gruncie rzeczy przecież zrobił przez lata tyle dla reprezentacji i rozgłosu Polski, że mógłby spokojnie dolatywać tylko na taki mecz, na jaki chce. A jednak fala niezadowolenia się przetoczyła. I to tylko dlatego, że nie pojechał na potyczkę, w której i tak nie mógłby wystąpić.
Iga nawet nie znajdzie się w takiej sytuacji, że będzie do dyspozycji trenera kadry, a ten postawi na Chwalińską i zwyciężczyni sześciu szlemów usiądzie na ławce, bo po prostu tym razem reprezentacji odmówiła. I tu kibic kiwa głową ze zrozumieniem. Co ostatecznie zawsze lepsze niż bezpardonowy atak. Tylko co jeszcze musi dla naszej piłki zrobić Lewandowski, żeby na taki komfort też zasłużyć?
Rafał Suś, WP SportoweFakty