Unijny miraż prysł. Brakuje 20 miliardów złotych
Jeszcze niedawno politycy koalicji rządzącej przekonywali, że dzięki „powrotowi do europejskiego głównego nurtu” wielkie inwestycje infrastrukturalne zostaną sfinansowane z hojnych funduszy Unii Europejskiej. Rzeczywistość okazała się jednak bezlitosna.
Jak ujawniła „Rzeczpospolita”, w budżecie projektu Port Polska: będącego okrojoną przez obecną ekipę wersją Centralnego Portu Komunikacyjnego widać potężną wyrwa. Sam wiceminister infrastruktury Piotr Malepszak i aktualny pełnomocnik rządu ds. CPK przyznał wcześniej bez ogródek, że nie ma żadnych szans na pozyskanie z Brukseli planowanych 33,6 mld zł na Kolej Dużych Prędkości (tzw. linię „Y”). Bruksela może dać co najwyżej 12 mld zł.
Efekt? Na stole brakuje ponad 20 miliardów złotych, a bez tych środków cały projekt stoi pod znakiem zapytania.
Bank na ratunek wizerunku władzy
Skąd rząd zamierza wziąć brakujące miliardy, by nie przyznać się do spektakularnej porażki? Odpowiedź brzmi: z potężnego długu. Do akcji ma wkroczyć Bank Gospodarstwa Krajowego (BGK).
W rozmowie z „Rzeczpospolitą” prezes BGK Mirosław Czekaj potwierdził, że trwają rozmowy o potężnym finansowaniu:
- poinformowano.
Co więcej, BGK rozważa także wyłożenie kolejnych 10 mld zł długu na pierwszą elektrownię jądrową w Choczewie. W sumie oznacza to wygenerowanie nawet 30 miliardów złotych nowych zobowiązań.
Szef banku zastrzega wprawdzie, że kredyty będą zależeć od gwarancji Skarbu Państwa i twardych źródeł spłaty, jednak w praktyce oznacza to jedno: ryzyko i koszty zostaną zepchnięte bezpośrednio na polskiego podatnika.
Zwijanie projektów, a potem nerwowa kroplówka przed wyborami
Trudno oprzeć się wrażeniu, że mamy do czynienia z czysto politycznym teatrem. Przez długie miesiące ekipa Tuska paraliżowała strategiczne inwestycje rozpoczęte za rządów Zjednoczonej Prawicy. Mnożono audyty, zmieniano harmonogramy, redukowano plany, a prace ziemne w Baranowie - które miały ruszyć we wrześniu - do dziś się nie rozpoczęły. Wciąż nie wyłoniono nawet wykonawcy terminala pasażerskiego.
Gdy jednak kalendarz wyborczy staje się nieubłagany, a Polacy w sondażach jednoznacznie domagają się wielkich projektów modernizacyjnych i nie dają wiary opowieściom o „megalomanii”, gabinet Donalda Tuska próbuje ratować sytuację za wszelką cenę.
Zamiast sprawnego pozyskiwania bezzwrotnych grantów, rząd wybiera ucieczkę w gigantyczny dług instytucjonalny poza tradycyjną kontrolą budżetową, byle tylko móc pokazać wbicie kilku symbolicznych łopat.
Kto spłaci rachunki za polityczny PR?
Zamiast deklarowanej przez lata „europejskiej gospodarności” i „odpowiedzialności budżetowej”, Polacy otrzymują scenariusz doskonale znany z przeszłości: fasadowy optymizm maskowany lawinowo rosnącym zadłużeniem.
Budowa lotniska w Baranowie i linii kolejowych to polska racja stanu, ale sposób, w jaki obecna koalicja zarządza tymi projektami, budzi fundamentalny niepokój. Za przedwyborczy pośpiech, brak skuteczności w Brukseli i nerwowe łatanie dziur bankowymi pożyczkami przyjdzie zapłacić przyszłym pokoleniom Polaków.
źr. wPolityce za RP/RMF